Hier

Voor wie het nog niet weet: ik ben nu hier

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Tevreden

Vorige week stond de tijd even stil en ik keerde terug naar de tijd waarin naïviteit en geluk hand in hand gingen. De tijd waarin ik ging spelen met het buurmeisje van mijn grootouders. Alle anderen in de straat waren toch iets te oud, maar zij was, ondanks de 4 jaar die ze ouder was, een ideaal maatje. Iemand om mee te kleuren, naar haar muziek te luisteren (op zijn zachtst gezegd niet mijn stijl, maar wist ik toen veel), mee op straat te spelen en mee in boekjes te kijken, prentjes uit te knippen en op blaadjes te kleven. Op die leeftijd is het leven kinderlijk eenvoudig. Ik nam haar zoals ze was en zij deed hetzelfde met mij.

Ik werd ouder en mijn leven werd ingewikkeld. Haar leven bleef kinderlijk eenvoudig, tot anderhalve week geleden. Toen was ze er niet meer. Ziekte na ziekte, tot het opeens de laatste ziekte was.

De priester sprak van kleuren binnen de lijntjes, muziek beluisteren en gelukkig zijn. Dat eerste en tweede stond mij nog helder voor de geest, maar het laatste viel mij voor het eerst op. Ergens wist ik het wel, maar het was nooit doorgedrongen. Ondanks alle pijn, tegenslagen en ongeluk, kwam er zelden tot nooit een klacht over haar lippen. Altijd blij. Altijd tevreden. En net daarom zal ze, ondanks alle zorgen die haar familie haar leven lang moest dragen, gemist worden. Het vrolijke kind van 46.

Geplaatst in Uncategorized | 11 reacties

Life is not complete

Wie mij kent, zal het niet verbazen dat ik in mijn hoofd muzieksgewijs als eens blijf hangen in de jaren dat ik mij niet alleen jong voelde maar het ook nog was. Youtube is een zegen. U voelt hem natuurlijk al komen: er volgt een bijna vergeten muziekje. Met een mooi zinnetje.

Life’s not complete till your heart’s missed a beat.

Nou. Schoon is dat.

Dat erna komt dat je het nooit meer goed kan maken, dat gaan we maar vergeten voor het gemak.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Lastig

Ik probeer, in dit leven althans, de stelling ‘doe nooit aan een ander wat je zelf niet wil aangedaan worden’ toe te passen. Dat lukt niet altijd. Ik ben maar voor 99% perfect natuurlijk. *kuch*. Het lukt in hoofdzaak niet bij mensen waar ik dicht bij sta. Daar durft een mens als iets meer tegen zeggen. Toch tegen deze uit het heden. Een beetje tot frustratie van deze personen, vermoed ik. Of neen. Ben ik zeker.

Het is, om maar even op de stelling terug te komen, altijd minstens een kleine shock als blijkt dat niet iedereen dat toepast. Zo heb ik een collega die zeker niet wil aangedaan worden wat hij anderen aandoet. Het jaagt me de muren op. Via de kast op de muur. Woest word ik ervan. Deze woestheid verdubbelt als het mijzelf betreft. Dat is altijd erger. Op dat moment zijn er altijd mensen die zeggen dat je het je niet aan moet trekken. Ze menen dat goed, het is een waarheid als een koe. Alleen: telkens weer blijkt dat bijna niemand het kan als het over zichzelf gaat, dat zich niks aantrekken. Altijd heb ik dan zin om ‘zie je wel’ te roepen. Maar ik doe het niet. Wie kan het wat schelen en wie heeft er een boodschap aan? Juist.

Nog net iets erger wordt het als mensen die je oprecht graag hebt ineens iets doen of zeggen wat je zelf nooit zou doen of zeggen tegen hen. Of als ineens blijkt dat ze jou wel leuk vinden, maar iemand anders in de groep toch wel leuker is, waardoor je ineens een soort mikpunt van spot wordt. Tot die ander weg is. Dan ben je weer ok. Ik vind dat lastig. Heel lastig. Ik lig daar niet wakker van, omdat ik nu eenmaal niet genoeg slaap, maar het knaagt. Het irriteert. Het creëert afstand.

Ik zou het moeten zeggen, maar ik kan het niet. Door iedereen graag gezien willen worden, het is vervelend. De wil slijt, maar blijft toch hangen, ook al weet je dat niet iedereen je graag ziet en jij ook niet iedereen graag ziet. Of zelfs graag wil zien.

Ontzettend duidelijk wordt het als je zo’n kind hebt. Ze zal nooit iets verkeerd zeggen tegen een ander. Wel over een ander. U wil niet weten wat voor zaagske hier gespannen werd over de meester van vorig jaar. Echt niet. Persoonlijk uitgesproken negativiteit betreft alleen haar zus. Die zus krijgt echter wat ze zaait, het is van hetzelfde laken een pak. Eigen schuld en zo. Het schijnt normaal te zijn. Het schijnt te moeten om te kunnen ontwikkelen. Ok dan. We zullen het, in het kader van de ontwikkeling, een paar jaar nog uitzingen. En moedeloos toekijken hoe ze steeds weer haar denken verbergt om lief te worden gevonden. Ook als al haar vriendinnen van de klas al afgesproken hebben om samen te slapen in kamers als ze op bosklassen gaan en zij overschiet met nog een meisje dat ze wel graag heeft maar niet tot haar beste vriendinnen behoort. Maar ze zegt niets tegen hen, ook al spoor ik haar aan omdat ik weet dat het eigenlijk wel moet. Ze wil niet. Hoe herkenbaar.

Hoe lastig. Voor allebei.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Apartheid

… wie kent dat nog eigenlijk?

Los daarvan, maar ook niet helemaal, recht mijn studententijd weer in met dit. Het moeten niet altijd de heel bekende Mandela-nummers zijn.

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Nachtradio

Ik studeerde ooit af, zo ergens in het begin van de jaren ’90. Ik koos een richting met veel werk. Niet alleen studeerwerk, maar ook veel werk-werk. Slapeloze nachten wegens geen tijd om te slapen. Het moest af-af-af. Het was zelden helemaal af. Het lot van een architectuurstudent… Nooit zou ik er nu nog aan beginnen, maar dat geldt wel voor meer dingen als je ouder wordt.

Net als veel van mijn generatiegenoten luisterde ik naar de radio. Werken in stilte was nog lastiger en het beperkt aantal cd’s werd op den duur ook wat saai. Wij werden hierbij begeleid door De Nachtradio. De uitzending begon om middernacht en duurde tot ‘s morgens. Ik weet niet meer of ze elk uur ook nog het nieuwsbericht onze donkere kamertjes met bureaulampje instuurden, maar er werd verder niet gesproken. De muziek was altijd goed en op elke nationale zender dezelfde. Bij het ochtendgloren, wat ik meestal miste omdat ik met het rolluik naar beneden werkte, was het voorbij. Eens je de vogels hoorde fluiten, begon de stress pas echt, want er waren weer ettelijke uren verstreken. Terwijl ik dit typ, kan ik het bijna weer voelen.

Ik weet niet meer wanneer ze ooit beslisten om De Nachtradio af te schaffen, maar ik heb het gemist daarna. De begintune was ik vergeten, maar werd herontdekt dank zij het fantastisch verjaardagscadeau dat ik kreeg van mijn lief. En die begintune, dat mag gezegd, is nog altijd even mooi.

Geplaatst in Uncategorized | 12 reacties

Dertien

Ik heb een dertienjarige die -net voor ze in bed kruipt- niet alleen haar tanden poetst, maar ook nog haar haar kamt en deodorant gebruikt. Mocht ze niet met haar lattenbodem en matras op de grond liggen, ik keek elke avond onder haar bed.

Maar serieus: waarom doet ze dat toch? Ik mag het niet vragen want ik krijg een *roloog* en een onbestemd antwoord. Dat laatste doet mij trouwens werkgerelateerd de muren oplopen. Eén van mijn collega’s is wereldrecordhouder ‘onbestemde antwoorden en cryptische omschrijvingen geven’. Maar ik sla weer aan het uitweiden in richtingen die niet bedoeld waren.

Anyway: nog ouders van 12 tot 16-jarigen die hetzelfde fenomeen van nutteloos-maar-blijkbaar-levensbelangrijk tijdverdrijf bij hun pubers ontdekken? Want ik snap het niet.

Geplaatst in Uncategorized | 16 reacties